Kroniki Henia Trolejbusa

Jak nie pomaga pół litra kawy to nie ma wyjścia - trzeba iść spać. Rozłożyłam się więc na uczelnianej ławce tuż obok uczącej się dzielnie Bailariny, która próbowała jednak zachęcić mnie do współpracy. - Zróbmy pracę domową z portugalskiego. - A kiedy będziemy spać? - Wyśpisz się po śmierci. Ku pokrzepieniu serc dodała: - Przy naszym trybie życia to już niedługo. Piosenka Weird Ala Yankovica doskonale oddaje atmosferę oraz stan ducha i umysłu studentów podczas sesji. Eeeeeeverything you know is wrong! Black is white, up is down and short is long. And everything you thought was just so important doesn't matter...

  I właśnie w ten sposób zdam egzamin ustny z hiszpańskiego.

Henio dostał prezent zaprojektowany specjalnie dla niego i jest tak wzruszony, że aż nie wie, co powiedzieć. Dziękuję, Darczyńco i Projektancie. Będę nosić codziennie, chwalić się na prawo i lewo, w górę i dół oraz podkreślać na każdym kroku od kogo dostałam.

Czyż nie byłoby wspaniale, gdybyśmy mogli sami sobie wybrać imię jakie chcemy nosić przez resztę życia? Coś o tym wiem, w końcu sama sobie wybrałam Henryka. Niestety, jako ledwie narodzeni jesteśmy mało komunikatywni, więc tę decyzję podejmują nasi rodzice. Do spółki z urzędnikami.  W Portugalii istnieje aktualizowana co jakiś czas lista imion dopuszczalnych i niedopuszczalnych. (Dla dzieci. Ludzkich dzieci. Imion dla dzieci, nie lista dla dzieci.) Lista ma 80 stron, więc proszę o wybaczenie, ale nie przejrzałam wszystkich. Zaczęłam, oczywście, od najpiękniejszego imienia żeńskiego, czyli Margarida . I czego się dowiedziałam? Można nadać synowi imię Margarido . Znaczy co? Małgorzat? Tak, ładne, ładne... Nie można nazwać córki Margarita ani Marga . Dlaczego? "Bo to po hiszpańsku jest! Pieprzone tortille! Nasze piękne portugalskie dzieci nie będą się tak nazywać, tfu!" Spójrzmy teraz jak możemy urozmaicić imię Maria . Nie, nie przytoczę wszystkich przykładów, za du...

Zmieszczę się, zmieszczę. Zobaczysz, że się zmieszczę! I tak tylko mnie brakowało w tym bałaganie. Podesłał mi to Kubuś. Nie wiem co to, nie wiem, o co chodzi, ale zdecydowanie jest o mnie. :-D

Przy użyciu jednego zdjęcia możemy stworzyć różnego rodzaju kompozycje. Naszym punktem wyjścia jest kompozycja statyczna. Żaba siedzi. Możemy z tego zrobić kompozycję dynamiczną. Żaba skacze. Kluczowym elementem kompozycji otwartej jest jej niekompletność. Widzimy coś, ale zastanawiamy się, co będzie dalej. Tutaj mamy żabę bez głowy. I nie wiemy co będzie dalej. Skąd możemy wiedzieć, że żaba nie ma głowy szkockiej krowy?

- Jaki masz temat pracy? - Taki jak wszyscy na moim seminarium. - To znaczy? - "Wstydzę się przyznać." granice absurdu  Podobno historia, którą chcę opisać nie jest oryginalna. Podobno tak po prostu jest. Wszędzie, wszerz i wzdłuż do granic absurdu. Nie wiedziałam. Z jakiegoś idiotycznego powodu spodziewałam się sprawnie działającej współpracy na linii promotor - seminarzysta. O, słodka naiwności! Zaczęło się już dawno temu, gdy wybrany przeze mnie Promotor Pierwszy pytał jakie mamy pomysły na nasze prace. Miałam pewien chytry plan: - Bibliografię osobową podmiotową chętnie przygotuję. - Ale nie wszyscy na tym seminarium mogą robić bibliografie! Ktoś musi pisać prace teoretyczne! Dostałam zatem temat teoretyczny. Całkiem przyzwoity, przyjemny do pisania (do pewnego momentu, ponieważ wykańczając to dzieło mojego życia nie mogłam już na nie patrzeć. Ale początkowo było naprawdę nieźle.) Promotor pomagał, podpowiadał, doradzał. Irytować - irytował, ale pom...