Kroniki Henia Trolejbusa

Henio Trolejbus : Gościmy dzisiaj hrabiego Drakulę, do niedawna najważniejszego wampira w świecie fantazji i popkultury. Wiemy, że nie cieszy się mości hrabia dobrym zdrowiem. Jak się mości hrabia czuje dzisiaj? Hrabia Drakula : Całkiem dobrze, dziękuję, biorę leki przepisane mi przez psychiatrę. Moje problemy, takie jak wrzody, których DO NIEDAWNA [podkreślił posyłając mi mordercze spojrzenie – przyp. HT] nie miałem, czy bezsenność to objawy depresji. HT : Czy psychiatra pomaga mości hrabiemu odnaleźć przyczynę depresji? HD : Przede wszystkim martwią mnie ostatnie wydarzenia i obecne opinie, pogłoski dotyczące moich pobratymców. Z drugiej strony, moja obecna dieta również nie pomaga. Porobiło się wszędzie pełno tych wegan z niedoborami białka, żelaza i witaminy B12. Toż to sama woda, a nie krew! Zwierzątka to ratujmy, ale że wampiry umierają z głodu to nikogo nie obchodzi. HT : Jakie ostatnie wydarzenia mości hrabia ma na myśli? HD : Wszystko zaczęło się od wydania tej d...

Mama przewiązała córce na głowie czerwony kapturek i posłała w świat. Przecież to bez sensu. Czy to, co Kaputek nosił na głowie było kiedykolwiek kapturkiem? Takim doszytym do płaszczyka? Nie, to zawsze była chusteczka. Chusteczka – rzeczownik rodzaju żeńskiego w języku polskim, tak samo jak nasza bohaterka. Obyłoby się bez znanych już dylematów: czy Kapturek był czy była? czy Kopiciuszek zrobił czy zrobiła? czy Henio bredził... dobra, nieważne. Mama wysłała agenderowego Kapturka w świat. Jeszcze nie wiem, dokąd, bo jeszcze tego nie napisałam, więc zobaczymy wspólnie, jak to się rozwinie. Mama opowiadała córce dziecku, jak wygląda świat, jak funkcjonuje społeczeństwo i powiedziała (właśnie tak, „powiedziała”, bo to było tak naturalne, że tego się nie każe, o to się nie prosi; po prostu się mówi), żeby szło główną arterią tak jak wszyscy. Tak jest bezpiecznie. Kapturek był grzeczny, posłuchał mamusi i ruszył w drogę (nadal nie wiem, dokąd). Wszedł pewnie między ludzi i przyglądał ...

Dawno, dawno temu, w latach  1956-1992 w Polsce aborcja była legalna w przypadku „trudnych warunków życiowych kobiety ciężarnej”, bez dalszego precyzowania. Jak widać, większość osób, krzyczącycych dzisiaj, jak to wymrzemy, bo kobiety będą się skrobać na potęgę, urodziło się w czasach, gdy legalne przerwanie ciąży nie było żadnym problemem. No i proszę, jakoś przetrwali. Dzisiaj kobieta nie może się powołać na trudną sytuację. Nawet jeżeli ma już dzieci, musi się nimi zajmować, a dodatkowo jeszcze pracować i nie stać jej na kolejne maleństwo, jak wpadła, to wpadła i po niej. Dopiero po porodzie państwo dostrzeże jej trudną sytuację, zabierze wszystkie dzieci i odda obcym ludziom na przechowanie za opłatą. To ja jestem pro-life, bo jestem za życiem, a nie tylko za rodzeniem. Chociaż za rodzeniem też jestem. Chcę, żeby w Polsce rodziło się dużo szczęśliwych i kochanych dzieci, tylko skąd one się wezmą, gdy kobiety będą się bały zachodzić w ciążę, a lekarze w cokolwiek wtrącać? N...

Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...

Kopciuszek żyje sobie dzisiaj pośród nas. Jej matka zmarła przy porodzie, ponieważ próba uratowania jej zagroziłaby życiu dziecka, więc lekarzowi mogła grozić odpowiedzialność karna. Wolał nie ryzykować. Chociaż klauzula sumienia – był katolikiem – kazała mu ratować każde życie poczęte, a matka Kopciuszka niewątpliwie życiem poczętym była. Ojciec Kopciuszka załamał się po śmierci żony i zaczął pić. Nieraz mały Kopciuszek prowadził po ulicy zataczającego się ojca ku przerażeniu zaaferowanych, acz biernych sąsiadek. Kręciły głowami i mruczały pod nosem „patologia”. Nawet nie podejrzewały, że każdego wieczoru w barze okoliczna „patologia” piła za ich zdrowie. – Za tych, którzy nie muszą się znieczulać, oby nigdy nas nie zrozumieli! Panie barman, jeszcze nalej! Nie za dużo, tak w sam raz. Tak, by głowę mieć na karku, lecz by pamięć trafił szlag. Po pewnej nocnej eskapadzie, gdy obudził się z obrączką na palcu i u boku czegoś, co w zamierzeniu natury miało być kobietą, stwi...

Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?

Oto Nuno Henriques. Mieszka ze mną. Lubi jeść miodek i firanki. Dzisiaj ma wam coś do opowiedzenia.

   Gdybym był magistrem dejdel didel dejdel digu digu didel, dejdel dum. Cały dzień bym biddy, biddy bum, gdybym ja ten dylpom miał. Nauki bym się brzydził, dejdel didel dejdel digu digu didel, dejdel dum, gdybym ja ten biddy, biddy bum digu digu didel, dyplom miał. Zbudowałbym ja markę najlepszą na świecie, każdy by zatrudnić mnie chciał. A ofert by bez liku w mejlu było mym: książek – ho, ho! – filmów jeszcze i więcej, i porno zlecenia też bym miał, bo sobie tak akurat życzyłbym. Zasób to ja chcę dorodny mieć słów, co krok „vamos”, „Portugal”, „está bem”. Taki koncert – ojojoj! – jak ze snu: tu słownik, tam przewodnik, coś z fodar i coś z kur… I już każdy w krąg połapie się, że właśnie ja, magister, pracuję tu! Już widzę moją kotkę jako magistrową; ach, ma półmiski pełne dwa. W kuchni krząta się, gdzie myszy moc i ważna jest, że aż strach, i wszystkim ona rządzi. Oj, ależ radość ona ma, mogąc sobie miauczeć dzień i ...

Jak się już napiszę pracę magisterską to ogarnia człowieka pustka. Wszystko traci sens, brakuje motywacji do robienia czegokolwiek, namiętnie oglądana argentyńska telenowela nagle staje się nieznośnie nudna. Kim jestem? Dokąd zmierzam? Umówiłam się z panią promotor, że przyniosę pracę w środę, toteż pobiegłam na uczelnię z samego rana. W czwartek. Praca napisana, jeszcze sobie tylko szybciutko wydrukuję. No, żebym się nie zdziwiła. Drukarka powitała mnie serdecznym i typowym dla naszych relacji: – Pier*** się!

Preferencje muzyczne studentów w zależności od tego, jak bardzo są w dupie z pisaniem pracy magisterskiej: studium z autopsji 1. Proces powstawania pracy 1.1. Maj po październiku: dowód na istnienie podróży w czasie 1.2. Człowiek nie jest kotem: bezzasadne twierdzenia o potrzebie snu 1.3. Zawartość treści w tekście wyrażona w procenatch: operacje na liczbach jednocyfrowych 1.4. Porównanie stanu wiedzy studenta przed i po napisaniu rozdziału teoretycznego: operacje na zerach 1.5. Cytowania opatrzone przypisem: kto jest odpowiedzialny za pieprzenie głupot 1.6. Analiza składu chemicznego kofeiny i tuszu drukarskiego: ile stron tekstu można wyprodukować ze słoika kawy liofilizowanej

Są takie rzeczy, które nie wszyscy zrozumieją. Są takie historie, które nie rozśmieszą osób, których tam nie było. Ale pozwolicie, że zapiszę sobie taką historię tutaj, żeby kiedyś, po latach (jeżeli Blogger nie upadnie tak jak mój poprzedni, siedmioletni blog, ale nieee, ja żadnej urazy nie trzymam, już całkiem o sprawie zapomniałam, wcale do tego nie wracam, to było tak dawno, kto by to pamiętał, że był cały żółciutki, pełen śłitaśnych obrazeczków i różnych głupich tekstów, które zapisałam, żeby nie zginęły) przeczytać, przypomnieć sobie i się uśmiechnąć. A może wzruszyć. Siedzimy na zajęciach w małej salce, skupieni wokół stolika. Nie wszyscy, bo nie wszyscy się zmieścili i piszą na kolanach. Pani doktor prowadzi zajęcia, Pilantra częstuje wafelkami, a w szafie siedzi Profezorro. Też nie wiem, o co chodzi z tą szafą, ten żarcik już krążył, jak dołączyłam. – To teraz państwo mają dwie minutki, żeby sobie przypomnieć strukturalizm. Ludzkie głosy milkną, słychać szelest przerzuc...

Piosenka, którą każdy student portugalistyki znać powinien – Portugalczyk Osculati . Kabaret Starszych Panów zaprezentował ją na początku lat sześćdziesiątych, czyli w erze przedfacebookowej, a nawet przedinternetowej (szok i niedowierzanie!), zatem nie można mieć do nich pretensji o to, że tytułowe nazwisko ani imię (Vincenty) nie brzmią w ogóle portugalsko. Nawet dzisiaj, w dobie Internetu – kto z Was wie, jak brzmi ten język? Dobra, Wy wiecie, bo w większości jesteście moimi znajomymi ze studiów. To pytanie do całej reszty. Nieważne jednak, czy Osculati wygląda, zachowuje się, nazywa jak Portugalczyk, bo nie o niego tu chodzi, a o... jakby to tak delikatnie... panujące w społeczeństwie przekonanie o zachowaniu części Polek. Ale to tylko żarcik, kabarecik, satyryczna pioseneczka. Wężykiem, Jasiu, Wężykiem. Dawno, dawno temu w Polsce żyło się marzeniami. O zagranicy (tej cywilizowanej, nie o Ruskich), o lepszym życiu, o bogactwie i o dobrobycie. Zachód w naszych oczach miał to w...

Popularnym typem wideła publikowanym przez vlogerów (na prośbę widzów zresztą) jest „poranna rutyna”, w których vloger pokazuje krok po kroku, co robi po przebudzeniu, że zawsze tak pięknie wygląda. Co robić, żeby pięknie wyglądać to akurat nie jest pytanie do mnie, ale mnie również zdarza się każdego ranka wstać. Zima. Zimno. Pierwsze, co robię, to sięgam do okna, żeby je zamknąć. Zrzucam z parapetu butelkę z wodą prosto na klatkę chomika. Nuno ucieka przestraszony, a ja odbudowuję mu te rury, bo jak tego nie zrobię to ucieknie, wlezie pod szafę i tam zostanie. Może mi znajdzie kolejne notatki sprzed kilku lat?

STAR WARS! UWAGA! SPOILER! Ale tylko pierwszych sześciu części. Otworzyłam podręcznik do włoskiego. Znalazłam odmianę czasownika w passato remoto. Włączyłam komputer. Wpisałam w Google altruismo. Przewinęłam na dół pierwszą stronę wyników wyszukiwania. Otworzyłam plik o nazwie antychryste.doc, czyli moją pracę magisterską. I w tym momencie przypomniałam sobie, że przecież muszę obejrzeć wszystkie części Gwiezdnych Wojen zanim udam się na Przebudzenie Mocy . Pamiętam, że ostatnim razem, po obejrzeniu filmów po raz sto pięćdziesiąty, pochwaliłam się, że w końcu udało mi się zrozumieć, o co chodzi, kto z kim, dlaczego, jaka republika, jaka federacja. Ogarnęłam wtedy wszystko. Niestety, minęło trochę czasu, a mi pozostało wspomnienie, że zaczęło się od podatków. Próbowałam znowu zrozumieć sens całej historii, ale czytając napisy Mrocznego Widma doszłam do jedynej słusznej konkluzji: „ Fuck this shit , Darth Maul jest zajebisty.”