Praca magisterska

Preferencje muzyczne studentów w zależności od tego, jak bardzo są w dupie z pisaniem pracy magisterskiej: studium z autopsji

1. Proces powstawania pracy

1.1. Maj po październiku: dowód na istnienie podróży w czasie
1.2. Człowiek nie jest kotem: bezzasadne twierdzenia o potrzebie snu
1.3. Zawartość treści w tekście wyrażona w procenatch: operacje na liczbach jednocyfrowych
1.4. Porównanie stanu wiedzy studenta przed i po napisaniu rozdziału teoretycznego: operacje na zerach
1.5. Cytowania opatrzone przypisem: kto jest odpowiedzialny za pieprzenie głupot
1.6. Analiza składu chemicznego kofeiny i tuszu drukarskiego: ile stron tekstu można wyprodukować ze słoika kawy liofilizowanej

2. Współpraca z promotorem

2.1. Pośpiech w drodze na uczelnię: indiańskie sposoby przywoływania deszczu
2.2. Malowanie paznokci a poprawianie przypisów: umiejętność ustalania priorytetów po pięciu latach studiów
2.3. Zaginanie czasoprzestrzeni: promotor kończy konsultacje zamiast je zaczynać
2.3.1. Przynajmniej masz ładne paznokcie
2.4. Prawdopodobieństwo, że zabraknie mleka do kawy, zepsuje się termos i złapie cię ulewa, gdy chcesz udowodnić promotorowi, niewidzianemu od trzech miesięcy, że jesteś w świetnej formie tak samo jak twoja praca

3. Relacje pomiędzy wyborem muzyki a etapem pisania pracy magisterskiej

3.1. Etap głębokich przemyśleń, przygotowanie motywacyjne i merytoryczne do utworzenia pliku wordowskiego

3.2. Etap z konopi: Ale jak to? Już? Kiedy? Niemożliwe!

3.3. Etap okłamywania promotora, znajomych, rodziny i siebie

3.4. Apogeum: o, kufa!

3.5. Oprawienie napisanej pracy i pomyślna obrona: mit, legenda czy bajka?

Komentarze

  1. TigramIngrow18 maja 2016 15:25

    Mistrzostwo!

    OdpowiedzUsuń
  2. Dariusz Okoń18 maja 2016 21:12

    Genialne!

    OdpowiedzUsuń
  3. Henio Trolejbus19 maja 2016 15:50

    Zepsuło mi się odpowiadanie na komentarze, muszę analogowo.
    Beato, Darku, dziękuję bardzo za miłe słowa, których na pewno nie usłyszę od promotora.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »