Todos somos iguales

W rolach głównych posiadająca liczne międzynarodowe kontakty, zafascynowana całym światem podróżniczka Oli-Baba oraz Henio, który nie zawsze wie, co się dzieje nawet w jego własnym kraju. Dlatego też zwraca się z prośbą o pomoc.
- Mam napisać wypracowanie o tolerancji, nietolerancji i rasizmie.
- Cygan, kebab, arabek.
- No ale niby co napisać?
- Że to mendy. :-D
- Wspominałam, że wypracowanie będzie sprawdzał imigrant?
- Aaa. W takim razie to cudowni ludzie warci poznania. Warto być otwartym na inne kultury.

Wyżej wspomniany o Professor opowiadał nam o nietolerancji jakiej zaznał w tym kraju, ignorancji Polaków, tudzież ogólnie o problemie rasizmu we świecie, wyrażając się o tym zjawisku negatywnie (jak to wszyscy ludzie posiadający choćby szczątki inteligencji). Swoją tyradę zakończył krótkim, acz treściwym:
- Nie lubię Francuzów.

La Profesora zaproponowała nam ciekawe ćwiczenie polegające na rozbudowywaniu zdania poprzez dodawanie nowych elementów w różnych miejscach. I tak ze zdania:
Gotowałam właśnie, gdy zadzwonił kolega z uczelni i zaproponował wspólne wyjście.
zrobiłyśmy:
Gotowałam właśnie paellę, gdy zadzwonił przystojny, brązowooki kolega z uczelni i zaproponował wspólne wyjście, ale ja nie wiedziałam, w co się ubrać.
- Możemy jeszcze coś z tym zdaniem zrobić - podpowiada la Profesora. - Spójrzcie, tutaj nie wiem w co się ubrać, ale przecież ja gotuję paellę. Dlaczego by zatem nie zaprosić kolegi do domu, żeby zjadł ze mną?
Reakcja studentek była natychmiastowa:
- ¡No! ¡Es mi paella!

Ćwiczymy na zajęciach użycie subjuntivo. Przykłady byle jakie byleby czasownik ładnie odmienić.
- Quiero que amor sea sincero.
- Eterno! - podpowiada DeJota.
- Nie przesadzaj.

Wydarzyło się to już jakiś czasu, nie wiem, czemu nie znalazło się tutaj od razu. Cóż, skleroza nie boli.
Przesadna powaga nie jest zalecana podczas zajęć z języków obcych. Miast debat urządzamy małe, zabawne teatrzyki. Podczas jednego z wystąpień studentka wcieliła się w rolę kobiety ciężarnej i do tej charakteryzacji wykorzystała nadmuchany balon. W trakcie przedstawienia potknęła się o tablicę i omal nie upadła. Wtedy to ozwała się a Professora:
- Niech pani uważa na to dziecko!

Komentarze

  1. Donna Mercurio18 listopada 2012 22:37

    Dogadałabym się z o Professorem. Podobnie jak on, rasizm postrzegam jako zjawisko negatywne. I nie lubię Francuzów.

    OdpowiedzUsuń
  2. Henio Trolejbus20 listopada 2012 18:28

    Donna Rtęć, a kto lubi? :-D

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »