Notatki Henia

Na kursie, w którym wraz z Galletą biorę udział, uczestniczą przedstawiciele niemal wszystkich kierunków z wydziału humanistycznego. I jeden politolog. I to właśnie on słyszy od polonistów tego rodzaju komentarze:
– A, to produkcja bezrobotnych, tak?

– Germaniści, iberyści, historyści historycy, a ten pan co go dziś nie ma co studiuje? - pyta dr Redaktor.
– Politolog.
– Po czym?
– Politolog.
– O, boże!

Siedzimy sobie z Galletą grzecznie w ławce pod ścianą i nagle słyszymy, jak coś skrobie dokładnie nad naszymi głowami. Spoglądamy w górę. Jest jakieś urządzenie, coś się tam rusza, skrzypiąc, może się zacięło albo co... Sprawę wyjaśnił dr Redaktor:
– Pierwsza grupa też zwróciła na to uwagę. To szczur tam siedzi i próbuje się wydostać. Miłych zajęć paniom życzę.

– Słyszałem od pierwszej grupy, że macie pewne wątpliwości, bo jedni wam mówią tak, drudzy siak i wy w końcu nie wiecie, jak macie robić. Ja to paniom – dr Redaktor zauważa jednego rodzynka po drugiej stronie sali – i panu, wytłumaczę, to jest proste: macie robić tak jak ja mówię.

A teraz, niczym Slidersi, przeskoczmy do innego świata – krainy wiecznej radości i szczęśliwości, czyli Instytutu Camõesa. Spisujemy dzielnie z tablicy tematy do opracowania.
– W tym nazwisku na dole nie powinno być F zamiast G?
– Gdzie? Tu? Ale to jest F – odpowiada a Professora ze szczerym, radosnym uśmiechem, jak zawsze zresztą.
– Aha, z końca sali źle widać.
– Bo ja mam taki okropny rękopis na tablicy – tłumaczy się nadal z uśmiechem, poprawiając literkę. – Ale wy macie jeszcze gorszy.



Komentarze

  1. TigramIngrow4 stycznia 2014 01:54

    niezawodny piesiej

    OdpowiedzUsuń
  2. Anonimowy5 stycznia 2014 20:31

    Biedna psina - nie dość, że stara, nie dość, że ślepa, to jeszcze się z niej śmieją, że mordę musi położyć na notatkach Henia by zobaczyć co tam jest napisane... :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »