Henio też ma potencję


Był płacz i zgrzytanie zębów, depresja, frustracja i desperacja.
– Nie zdam tego.
– Co to jest?
– Skąd masz te notatki?
– Był w ogóle taki przedmiot?
– Z tego jest egzamin?!
– Co ja studiuję?! Anglistykę czy teologię po angielsku?
– Do kiedy sesja poprawkowa?
– Drogie te warunki?
– Uspokój się, pierwszego egzaminu jeszcze nie było!
– Nie nauczyłam się Cervantesa dwa razy i dwa razy nie było pytania o niego na egzaminie/zaliczeniu. Sądzicie, że uda się po raz trzeci?
Udało się! Wszystko się udało! Szanowna rodzicielka Oli-Baby dzwoni do ciotki, aby poinformować o zażegnanym kryzysie:
– Słuchaj! Zdała! No! Zdała wszystko! A pani profesor jej nawet powiedziała, że ma potencję!
– Potencjał, mamo, POTENCJAŁ!

A Henio? Henio też ma potencję. Pochwalę się pracami i nawet Wam zdradzę, jak takie rzeczy zrobić:
 Uruchomić Photoshopa. Zawieszony komputer zresetować. Powtarzać krok pierwszy do skutku. Włączyć muzykę, sprawdzić pocztę, złożyć znajomym życzenia urodzinowe na Facebooku, obejrzeć nowe filmy na YouTubie, zapłakać nad inteligencją narodu czytając komentarze.
Otworzyć obrazek w Photoshopie. Załamać się swoim brakiem umiejętności. Napisać z prośbą o ratunek do Gallety. W przypadku braku odpowiedzi napisać do Onej. W przypadku braku odpowiedzi obie czynności powtarzać do skutku. Po 48 godzinach zgłosić zaginięcie.
Tworzyć nowe warstwy, przeglądać maski warstwy, obrazki kopiować, obracać i odbijać. W końcu musi się udać.



Komentarze

  1. Anonimowy6 lutego 2014 18:59

    Można nawet zaryzykować stwierdzenie, iż mój potencjał tkwi właśnie w potencji. :D

    ~ Oli-Baba

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »