No, to wpadłam

Sawyer Hartman
Mam marzenie. No, ale kto nie ma? Marzenia są różne: bardziej realne – nowy tatuaż, mniej realne – Sawyer Hartman, zupełnie niemożliwe do zrealizowania – napisana praca licencjacka. Ostatnią grupę marzeń stanowią te, które same w sobie są możliwe do spełnienia, ale na przeszkodzie stoją niezbędne po temu warunki, to jest piniondz. Dlatego jak tylko wygram w totolotka, napadnę na bank lub zarobię krocie jako gwiazda jutuba, spełnię se to marzenie, a co!
Jak już Wam kiedyś opowiadał Mądry Miś, Heniutek oddał stare książki i zabawki biednym dzieciom. Nie wszystkie, ponieważ niektórych się wstydził, w dodatku był do nich bardzo przywiązany. Wiadomo, jak dziecko ma jakąś ulubioną zabawkę to ją wybrudzi, wytarmosi i taka po przejściach bardziej mu się podoba niż nowiuśka błyskotka, o którą trzeba dbać. Coś we mnie z dziecka zostało.
– Może ja ci kupię jakieś nowe koszulki? Wszystkie masz dziurawe – proponuje Eulalia.
– Nie. Właśnie dlatego w nich chodzę, że już nie szkoda, jak się nowa dziura zrobi.
– Ja ci poucinam i pozaszywam te kutrepcie przy spodniach.
– Ale ja lubię te kutrepcie.
New Ray Novelty © 1991
Miałam dwie pary malutkich laleczek, które chyba są w moim wieku, ponieważ na pleckach mają wygrawerowane 1991. Udało mi się znaleźć w Internecie zdjęcia tychże, ale fabrycznie nowych i zestawiłam je z moimi. Nie da się ukryć, ząb czasu je nieźle nadgryzł. Obecnie stoją dumnie na półce z książkami, konkretnie na Sherlocku Holmesie i straszą Oli-Babę. Twierdzi, że ją przerażają. Przecież to takie słodziutkie laleczki! Fakt faktem, ja patrząc na nie widzę to, co pamiętam z dzieciństwa: gładkie różowe włoski i wzorki na koszulkach. Również huśtawkę i karuzelę, ponieważ one były właśnie w takich zestawach: dwie laleczki + zabaweczka do nich.

Jak wspominałam już dwukrotnie, laleczki były w parach. No, ale przecież wyraźnie widać, że mam trzy. To nie jest liczba parzysta. Znaczy się, jednej brakuje. O ile mnie pamięć nie myli, a pamięć może płatać figle, zwłaszcza pięciolatkom, była to laleczka żółta z irokezikiem.
sypie się..
Jak byłam dziecięciem, Abuela dostała kawałek ziemi w swojej rodzinnej wsi i postawiła sobie tam niewielki domek. Prace odbywały się etapami, co jakiś czas się coś dobudowywało, poprawiało. Przebywaliśmy u Abueli, gdy robiono taras. Najpierw wstawiono same rury, a dopiero póżniej przykryto je tymi poziomymi częściami. Trzymałam laleczkę za czubek włosów nad otwartą jeszcze rurą. Łubudubudu! Laleczka wpadła. Nie potrafiliśmy jej już wyciągnąć, rura była długa i miała średnicę jakieś 5 cm, akurat na podróż w jedną w stronę. Teraz to bym wzięła kawałek druta i bez problemu ją wyjęła. Dlaczego nikt nie chciał dziecku pomóc? :-( Następnego dnia (a może dopiero po kilku dniach), element poziomy został przyspawany przykrywając rurę i odbierając mi ostatnią nadzieję. A najlepsze jest to, że początkowo rury były cztery: na dole i na górze schodków będacych psim posłaniem. Dwie dolne później wycięto. Dlaczego tam nie wpadłaś?!

A więc jakie jest moje marzenie? Zdemolować taras, a przynajmniej balustradę i odzyskać moją śliczną laleczkę! Po czym, ma się rozumieć, wszystko ładnie odbuduję. Albo poczekam jeszcze kilka lat, domek sam się rozpadnie. :-D

Komentarze

  1. Anonimowy16 lutego 2014 18:20

    Starość nie radość. Śmiem twierdzić, że chociaż jesteście w tym samym wieku, to trzymasz się zdecydowanie (naj)lepiej. I życzę Ci abyś odzyskała trzecią bonecę. XD

    ~ Oli-Baba

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Henio Trolejbus16 lutego 2014 19:21

      Dziękuję serdecznie. Trzy mam. To czwartą chcę odzyskać, ale Ty nigdy nie byłaś orłem z matematyki. :-D

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »