Sąsiadka

W czerwcu miała miejsce taka niezwykła historia:
– Sąsiadka się skarży, że dwadzieścia lat w jednym bloku mieszkamy, a dzieci „dzień dobry” nie mówią – opowiada Abuela.
Wprowadzam w ruch trybiki w rozumku. Przecież grzecznie się witam ze wszystkimi, nawet sobie chwilę porozmawiamy. Ostatnio sąsiadka pytała, kiedy obrona... Tylko do tych nowych rzadko się odzywam, ale oni jacyś tacy smutni. Jeszcze ani razu nie widziałam, żeby się uśmiechali [minęło ponad pół roku, a uśmiechu nadal nie widziałam].
– Która sąsiadka? – dopytuję.
– Ta z trzeciego piętra, gdzie jamnika mieli.
– Ale jamnika to mieli ci dwaj faceci, ojciec z synem.
– I jest też żona i matka.
– TO Z NIMI MIESZKA JAKAŚ KOBIETA?!
Trochę mi to zajęło, ale po dwudziestu trzech latach zorientowałam się, że mam sąsiadkę, której powinnam się kłaniać. Już nawet wiem, jak wygląda. I tak, kilka dni przed świętami śpię sobie jak zawsze, ponieważ mam kochanego pieska i jeżeli ja będę spać do 14, to jej też nie będzie się spieszyć z porannym spacerem, gdy nagle... DRYN DRYN!!!
Około południa siadam na fejsbuka i rozmawiam w Eulalią. Eulalia skarży się na deszcz (śniegu jeszcze nie było):
– Koszmarna pogoda.
– I koszmarna pobudka. Sąsiadka przyszła i zaczęła walić do drzwi jakby się paliło. Więc jakby się sąsiedzi skarżyli, że masz nieuprzejme dziecko, to się nie zdziw.
– A co jej powiedziałaś?
– „Taaa?”
Jakby tego było mało, sąsiadka pytała, czy może jest Abuela albo Eulalia. Tak! Pewnie, wszyscy są w domu, tylko każdy ignoruje twoje łupanie do drzwi. Nie wiem, jaki miałam wyraz twarzy cedząc przez zęby „nie ma”, ale sąsiadka sama sięgnęła po klamkę, żeby zamknąć drzwi od mojego mieszania. I jeszcze poprosiła, żebym coś przekazała Abueli. Mam nadzieję, że to nie było nic ważnego.
 Tak a propos sąsiadów. Omawiamy portugalskich komików na zajęciach. Nasz drogi o Professor, chcąc nam przybliżyć słynnego portugalskiego aktora mówi:
– On jest jak wasz Pawlak (oczywiście, ma na myśli aktora, Wacława Kowalskiego, jednak udaje, że nie pamięta nazwiska, więc dopytuje:) ale nie Pawlak, tylko jak?
– KARGUL! – krzyczą studenci.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »