Meet the Flintstone

Ostatni wpis zainspirował mnie do przybliżenia postaci Flintstone'a. Ze swojego starego bloga, który został mi brutalnie odebrany, ale aboslutnie nie zamierzam z tego powodu zalewać się łzami, nie będę przecież rozpaczać, że mi ukradli 9 lat życia, nie jest mi wcale z tego powodu przykro, nic nie może przecież wiecznie trwać, pogodziłam się z tą stratą w zupełności, wspomnienia nie wywołują absolutnie żadnego kłucia w sercu, nie ma przecież za czym tęsknić... Tak więc wyselekcjonowałam anegdoty, których głównym bohaterem jest Flintstone jak również kilka jego złotych myśli.

- Ile Ty masz lat? - spytała go ciotka.
- 73.
- To ty jeszcze gówniarz jesteś!

- Oglądałam taki program, gdzie chłop w ciąży był - opowiadała ciotka. - Urodził się jako kobieta, przeszedł operację, ale tam w środku mu wszystko zostawili. Żona nie może mieć dzieci, to on z brzuchem chodzi. Nie wiem, jak to się skończyło, w lipcu miał rodzić.
- No ale czym? - zdziwił się Flintstone.

Przywiózł szanowną prababkę (lat 80+VAT) z kościoła. Jak ją znam to chciała się z nim umówić na przyszłą niedzielę, ale przyznaję szczerze, że nie słyszałam, co mówiła akurat w tym momencie. Doskonale natomiast moje uszy wychwyciły odpowiedź:
- Zobaczymy, czy pani dożyje.

Przyjechał do koleżanki ze szkolnej ławy akurat gdy robiła pranie. Nie mógł zrozumieć, na co jej tyle miednic z wodą (wieś, Kochani, wieś; tam się co najwyżej Frani używa.)
- Mnie jedna duża balia wystarcza. Właśnie mi się woda na pranie grzeje na słońcu.
Następnego dnia koleżanka pyta:
- Zagrzała ci się już woda?
- Jeszcze nie.
Kolejnego dnia:
- Będziesz już robił pranie?
- Tak, już się woda zagrzała, namoczyłem pranie, tylko muszę jeszcze muchy wyłapać, bo mi się potopiły.

Któregoś pięknego dnia do Flintstone'a zadzwonił syn:
- Przyjadę do ciebie niedługo, więc posprzątaj trochę.

Córka natomiast wzięła sprawy we własne ręce. Cztery dni ciężko pracowała i nie doczekała się wdzięczności:
- Dobrze, że już pojechała, bo mi za każdym razem buty kazała zdejmować.
- Kiedyś to u mnie szczypawka szła i poszła, a teraz się ślizga i iść nie może.

- Ja to chcę, żeby dzieci do mnie przyjeżdżały, a nie przez telefon pytały co u mnie. Po pieniądze to przyjeżdża! Dlatego jak dzwoni i pyta: "Co tam u ciebie ojczulku?" to ja odpowiadam "A pocałuj mnie w dupę!"

Bardzo chciał mieć wnuki (teraz już ma, ale długo mu kazali czekać), więc obmyślił taki oto sprytny plan:
- Zapłacę komuś, żeby mi córkę zgwałcił.
   
- Jak bym miał pieniądze to bym na dziwki wydał.

- Polak musiał być gówno warty, jak pod zaborem był.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »