Bikiniarze chodzili w kolorowych skarpetkach

Jako że za oknami już wiosna... - rozpoczął wykład pan Wielce Szacowny Profesor, więc takoż i ja rozpocznę notkę po dłuższym okresie milczenia.

Pochwalę się, iż zrobiłam sobie nowy tatuażyk, z którego jestem bardzo zadowolona. Oczywiście umieszczony został na ręce, w miejscu dosyć widocznym. Zatroskana Eulalia dopytuje, czy nie boję się, że ludzie będą mnie przez ten pryzmat oceniać nawet mnie nie znając. Otóż nie.

Powód tego jest bardzo prosty: ludzie i tak zawsze z góry oceniają, zawsze krzywo patrzą i zawsze coś im się nie podoba. Poczytałam sobie kiedyś, jakaż to straszna zbrodnia, gdy kobieta decyduje się na krótkie włosy. Aczkolwiek z tego powodu nikt mi wyrzutów nie czyni, ale, ale... Jest coś, z czym społeczeństwo, w którym przyszło mi żyć ma wielki problem. I nie jest to przesada, lecz jak najbardziej autentyczny przykład. Mianowicie ludzie patrzą na mnie wilkiem z powodu... skarpetek. Tak jest, dobrze przeczytaliście. Wystarczy, że nie mam długich spodni, a z trampek wystaje mi pół centymetra różowych, zielonych czy niebieskich skarpetek i już słyszę za plecami komentarze, widzę jak mnie wytykają palcami, dostrzegam te pełne pogardy spojrzenia tak dyskretne, że dziwię się, że ludziom oczy z orbit nie wypadną.

Najbardziej podobały mi się dwie studentki na wydziale, co to rozmawiały sobie zwykłym tonem idąc w moją stronę. Nagle, będąc tuż przy mnie, zamilkły. Jedna, dyskretnie bardzo, tak że wcale nie widziałam, kątem oka spojrzała na moje trampki, po czym pochyliła się do drugiej i cosik wyszeptała.

- pst pst pst...

- Co różowe? - druga już nie szeptała.

Nie boję się oceniania przez pryzmat tatuaży, ponieważ skutecznie odwracam od nich uwagę różowymi skrapetkami. O, jaka jestem sprytna!

Ludu! Serio? S k a r p e t k i?

Na koniec dorzucę anegdotkę pozornie niezwiązaną z tematem, choć tak naprawdę motyw bezpodstawnego oceniania aż się z niej wylewa.

Przychodzi Doktor Informatyki do studentów wydziału humanistycznego. I nadziwić się nie może. Galleta prosto z zajęć udaje się na treningi szermierki, stąd nosi na uczelnię cały swój ekwipunek. Czasem przynosi wyłącznie bokken, a innym razem uzbroi się również i w rapier.

- Ja już się boję z czym pani przyjdzie następnym razem. Tyle się teraz o tym słyszy, co się dzieje w Stanach... Gra pani w gry komputerowe?

- Tak, gram.

- O, Jezu! - wydał z siebie okrzyk pełen przerażenia. - Może zostawmy otwarte drzwi?