Dziennik praktyk

[Z archiwów depresyjnych]
Z dedykacją dla DeJoty, która kilka dni temu polubiła na FB stronę instytucji.

Dzień 1
Proszę zacząć od zapoznania się z instrukcją. BACH! To tylko 900 stron. "Teki z dokumentami należy układać na regałach systemem bibliotecznym: od lewej do prawej." Cóż za geniusz musiał wymyślić coś tak wspaniałego! A dokumenty i tak stoją odwrotnie. No ale po coś mnie tu wezwano, czyż nie tak?

Dzień 2
- Możesz sobie wybrać: zajęcia z dziećmi lub dalsze porządkowanie dokumentów.
Odpalę tylko kombajn i jadę do dzieci.

Dzień 3
- Nie mam co robić, przeczytałam już cały Internet. Masz coś dla mnie? - pada pytanie w kierunku szefowej.
JA MAM!!! Jeszcze 20 teczek z dokumentami.

Dzień 4
- Skocz no z tym do prezydenta.

Dzień 5
Nadal oczekuję na JEDNO zdanie bez wulgaryzmów.
- Wybacz, że tak przy tobie bluzgamy, ale w instytucji kulturalnej inaczej się nie da.
Wiem doskonale, sama bluzgam porankami, gdy tylko pomyślę, że znów muszę tu przyjść.

Dzień 6
Kolejna fala obelg, bluzgów, krytyki i naśmiewania się. A więc to tak wygląda czytanie bloga znajomego. Poważnie rozważam zmianę adresu i rozpoczęcie pisania pod jakimś pseudonimem, który zapewni mi anonimowość. Jakaś Małgorzata Stankiewicz czy coś takiego.

Dzień 7 
Skoro i tak spędzę cały dzień przy biurku to chyba nie zaszkodzi, gdy założę buty, w których lepiej się wygląda niż chodzi. Przecież nie będę w nich biegać po mieście, prawda? Nieprawda! W ramach rozrywki poroznosisz dziś ulotki. Ale to dopiero jak wybije południe, zrobi się 50 stopni w cieniu i będziesz się pocić jak świnia.
Szybko okazało się, że niepotrzebnie martwiłam się parzącym słońcem, gdyż dokładnie za kwadrans dwunasta zaczęło grzmieć. Poopalałam się, popływałam, obeszłam wszystkie knajpy w mieście - wakacje pełną gębą!

Dzień 8
Zagadka! Co zrobić, aby praktykant przygotował niewielkie paczuszki, które można nadać jako list?
Dać na wzór wielką, kilkukilogramową paczkę! Na pewno się domyśli, że ma robić takie same tylko inne.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »