Go Go Power Rangers!

Tym razem wideło towarzyszące notce na początku. Włączcie, podgłośnijcie i jedziemy!

Amerykański serial Mighty Morphin Power Rangers, którego emisję rozpoczęto w 1993 roku, wzorował się na japońskim Kyōryū Sentai Zyuranger. Mało tego, że się wzorował. Wszystkie sceny, w których nasi bohaterowie pojawiają w strojach zasłaniających ich od stóp do głów, pochodzą bezpośrednio z oryginalnej wersji, z szesnastego sezonu. Widać wyraźnie, jak nagle zmienia się otoczenie, w którym walczą oraz jakość nagrania. Nie wspomnę już o Ricie, za którą nie podstawiono amerykańskiej aktorki, a jedynie dograno głos. Dlaczego? Pewnie dlatego, że otaczają ją potwory, które nie mają ust, tylko kłapią dziobami, więc dubbing wystarczy i nie opłacało się nagrywać całych scen z powodu jednej aktorki. Tak, budżet na początku był naprawdę niewielki. Na nakręcenie filmu mieli nagle tyle pieniędzy, że nie wiedzieli, co z nimi zrobić i wymyślono kilka drogich, ale niczego nie wnoszących scen, np. skakanie ze spadochronem.

 Nie zastanawiało was nigdy, dlaczego różowa wojowniczka jest bardziej dziewczęca niż żółta? Jedna jest niziutka, druga dorównuje wzrostem kolegom, jedna ma tunikę/spódniczkę/cokolwiek, a druga taki sam strój jak faceci. Otóż, moi drodzy, żółta wojowniczka jest mężczyzną! W japońskiej wersji była tylko jedna kobieta. We wszystkich oryginalnych scenach widzimy mężczyznę w żółtym stroju. W scenach, gdy amerykańscy aktorzy zakładali kolorowe stroje, widać wyraźnie, że na żółtej on jakoś tak wisi, nagle zrobiła się mniejsza niż koledzy. (Łobrazecki można powiększyć kliknięciem.)

Amerykańscy aktorzy w większości nie zrobili kariery poza serialem (nie dziwota). Austin St. John (czerwony) napisał książkę o karate dla początkujących i pracuje jako ratownik medyczny i strażak. NIE! Nie grał w gejowskich pornolach. NIE! Thuy Trang (żółta) zginęła w wypadku samochodowym w 2001 roku. Walter Jones (czarny) nadal gdzieś tam sobie występuje i tańczy. Zauważyliście, że brakuje mu środkowego palca lewej ręki? Stracił go w wypadku, gdy miał cztery lata. Amy Jo Johnson (różowa) jako jedyna naprawdę zasługuje na nazwanie jej aktorką. Tylko na nią możemy się przypadkiem natknąć oglądając filmy. Jeśli chodzi o resztę obsady, to musielibyśmy się naprawdę zagłębić w poszukiwania, żeby ich w czymś zobaczyć. David Yost (niebieski) po udziale w serialu postanowił zostać gejem, a przynajmniej z tego jest dziś znany. Jason David Frank (zielony) zajmuje się mieszanymi sztukami walki oraz nie wyobraża sobie życia bez Power Rangers. Jego postać nie pojawia się od początku pierwszego sezonu, w zasadzie miał wystąpić tylko w kilku odcinkach, ale widzowie tak go pokochali, że grał w serialu najdłużej ze wszystkich. W serii z 2004 roku, w Polsce zatytułowanej Power Rangers Dino Grzmot, wciela się już nie w Tommy'ego Olivera, tylko w doktora Tommy'ego Olivera, a ostatnio pojawił się w serii z 2014 roku Power Rangers Super Megaforce. Według włoskiej Wikipedii ma troje dzieci, według angielskiej – czworo, a według polskiej – pięcioro.

David Fielding grał Zordona w pierwszym sezonie. Wszystkie sceny z jego udziałem nagrano jednego dnia, dlatego ruch ust nie współgra z tym, co słyszymy. Ogolili go, podkleili mu uszy do tyłu, narysowali bardziej zdziwione brwi i oblali zieloną farbą od brody w dół. W zakamarkach internetu można znaleźć informacje, że został zwolniony za rasistowskie i inne niestosowne komentarze pod adresem aktorów i reszty obsady. Afroamerykanin gra czarnego wojownika, Wietnamka – żółtego i Zordonowi za to łeb obcięli?

Nie znalazłam informacji, czy Fielding szykanował również Davida Yosta za jego orientację seksualną, ale na pewno robiła to ekipa Power Rangers Zeo, czyli jakiejś kolejnej serii. Aktor nie pojawił się na nagraniach ostatnich odcinków, więc wykorzystano wcześniejsze materiały oraz dograno głos innego aktora. Podobnie próbowano ukryć odejście St. Johna, Trang i Jonesa po tym, jak poprosili o podwyżkę w 1994 roku. To było mniej więcej wtedy, gdy zielony wojownik zrobił się biały i zaczął być liderem grupy. Ściślej rzecz ujmując, biały miał być kimś nowym, zielony nadal zielonym, a czerwony nadal rządzić, ale odejście St. Johna trochę to pokręciło. Dlatego są odcinki, gdy zielony jest już biały, a w cywilu nadal ubiera się na zielono. Szkoda było wyrzucać materiał, i tak stracili wszystkie sceny, w których czerwony jest ukazany jako przywódca. Widać momenty, gdy bierze wdech, żeby coś powiedzieć, ale dopiero gdy znika z kadru słychać wyraźnie wycięte z dłuższej wypowiedzi „right”. W jednym z odcinków nieobecność bohaterów ratujących świat wytłumaczono tym, że musieli popilnować dzieci sąsiadów. Następnie pojawiło się kilka archiwalnych scen (co trudno przeoczyć, gdy jeden z głównych bohaterów tak widocznie zmienia fryzurę), dublerzy i jednocześnie powoli wprowadzano trójkę nowych bohaterów. Tym razem na żółto ubierała się Afroamerykanka, a na czarno – Azjata.

W filmie z 1995 roku (Mighty Morphin Power Rangers: The Movie) każdy z wojowników otrzymuje nowe moce według ich zwierzęcej natury. Mamy groźnego i niepowstrzymanego niedźwiedzia, przebiegłego i szybkiego wilka, potężnego i mądrego goryla (dosłownie małpę, ale to kiepsko brzmi po polsku), zwinnego i lekkiego jak piórko żurawia, władcę nieba – sokoła i... żabę, bo jak się ją pocałuje to się zamienia w przystojnego księcia. Nie, to nie mój żart, tak jest w scenariuszu.

Podobnie jak japońska, amerykańska wersja ciągnie się jak lasagne. W tym roku rozpoczęła się emisja dwudziestego drugiego sezonu Power Rangers Dino Charge, wiemy o dwunastu odcinkach, co daje nam łącznie 792 odcinki Power Rangers, dwa filmy (jeden gorszy od drugiego) oraz kilkanaście piosenek otwierających, z których każda jest świetna. Aczkolwiek twórcom zaczyna chyba brakować pomysłów na czarne charaktery.

Poisandra, zabija miłością