Kroniki Henia Trolejbusa

Gratulacje, Heniu. Rozpocząłeś trzeci równoległy kurs, gratulujemy absolutnego braku wyobraźni. Nie przyszło ci do głowy, żeby tak dla odmiany w końcu coś ukończyć? Nie, ty, jak idiota cieszysz się, że będziesz siedzieć na uczelni od 8.00 do 19.30 i jesteś pełen entuzjazmu na myśl o czekającej cię przygodzie. - Zobaczcie, zobaczcie, dostałam pendrive'a. - Zepsuje ci się. Wszystkim się psuje. Wymieniają, ale tylko jeżeli nie zetrze się napis. - O, pendrive od razu na smyczy. Podoba mnie się. - Urwie się. - I długopis, o proszę, też dostałam. - Zepsuje się. O, to, tutaj ci odpadnie. - A z zeszytem co się stanie? Papier mi się pod długopisem rozłoży? - Nie, ale okładka się oderwie. - Idź na panel wcześnie to dostaniesz kubek. - Od którego odpadnie ucho? - Tobie się jeszcze nie chwaliłam. Zapisałam się na specjalizację. O, proszę, dostałam długopis. - Daję mu dwa dni. - Pendrive'a też mi dali. - Uważaj, bo od razu zawirusowany. Podczas pierwszych...

- Eulalia chciała, cobym jej Kubusia Puchatka wypożyczyła - tłumaczę się z chwilowej nieobecności Oli-Babie. - Po co? - Bo chce przeczytać. Książki głównie temu służą. Chyba, że psu się zęby wyrzynają. - Ale Puchatka ? - Książki dla dzieci są bardzo mądre, nieraz mądrzejsze od tych Paulów Coelhów i jemu podobnych. - Ja swojej mamie zaproponowałam Kubusia . Odpowiedziała: "weź się odwal, w ryja chcesz dostać?" - Są też książki dla dzieci o tym, jak sobie radzić z agresją. - Coś mi, kur**, sugerujesz?!

Pamiętam, jakby to było wczoraj (poza tym, że nie pamiętam szczegółów takich jak daty). Wychodziłam z biblioteki publicznej trzymając w ręce zapas książek Krystyny Siesickiej. Śmiem twierdzić, iż działo się to latem, ewentualnie wczesną jesienią, a ja musiałam mieć 14 lat. Zwróciłam uwagę na ogłoszenie "Wydajemy własną książkę" - konkurs dla młodzieży. I ruszyła lawina! Termin zgłoszeń upływał w marcu (albo w jakimś innym miesiącu z r . <drapie się po głowie> Marzec nie ma przecież dźwięku r ...), więc miałam wiele czasu na stworzenie powieści, którą podbiję świat. Podjęłam się zadania niezwykle chętnie. Po kilku miesiącach tekst był gotowy i sprawdzony przez nauczycielkę. Eulalia znalazła sposób na wydrukowanie go tak, aby potem złożyć w składki. Ja zajęłam się sklejaniem i zszywaniem, a Oli-Baba użyczyła swego talentu malarskiego dołączając rysunki do poszczególnych rozdziałów i tworząc tę piękną okładkę. Przyznaję, że nie wysiliłam się na oryginalną tematy...

Chlipam. Tęksnię bardzo i jeszcze bardziej chlipam. I jeszcze bardziej tęsknię. Niestety nie udało się zapisać wszystkich elementów graficznych, więc wygląda to pusto. A ładniutki był. Może nie zawsze, bo różne kolorki miewał. Opiekawałam się nim dzielnie, dbałam, żeby się dobrze prezentował, nie pozwalałam sobie na żadne błędy. Skończyłby dzisiaj 9 lat. Toż ja nawet Heniem Trolejbusem nie byłam, gdy go zakładałam! A było to 1 października 2003 roku, wieczorową porą, więc pierwszą notkę dodałam dzień później. A jakaż to była radość, gdy skończył lat 5! Jakaż to ja dumna byłam. Jaki przegląd dokładny zrobiłam. Ze trzy notki okolicznościowe powstały. Gdzieś mam jeszcze dokładne statystyki wykonane specjalnie na tę okazję. Niestety notka nie mogła mieć więcej niż 4000 znaków. Bywało to za mało. W dodatku pisząc łatwo było popełnić błąd i stracić wszystko, co się do tej pory napisało. Czasem się okazywało, że notka zaginęła w trakcie zapisywania i musiałam nad nią pracować jeszc...

Dawno, dawno temu mały Henio stawiający swe pierwsze kroki w Instytucie Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej (tak, studia mają odwrotną nazwę, ale czy jest coś, czego Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej nie przekręca?) był zafascynowany absolutnie wszystkim, czego przyszło mu się uczyć. Z wypiekami na twarzy słuchał każdego wykładu, przyswajał dzielnie wiedzę ze wszystkich możliwych źródeł, rwał się do pisania referatów i snuł swe nieśmiałe, acz ambitne plany na przyszłość. Tak, tak, marzyła mu się kariera naukowa. Chciał wiedzieć więcej, czytać więcej, uczyć się więcej i pisać mądre rzeczy. Wir zaczął go wciągać, czytał te naukowe teksty pisane przez mądrych, wykształconych ludzi, czytał, czytał... Aż w końcu któregoś dnia doszedł do wniosku, że nie ma bata, Henio nie będzie takich głupot pisać! Moja kariera naukowa zakończyła się zanim się zaczęła, ale ja tego dłużej nie zniesę! Weźmy taki bardzo mądry artykuł bardzo mądrego naukowca, który na przykładzie książki średniowi...

   - O, tego to już dawno nie ma.    - Dobrze się trzyma, ale różnicę widać.    - Jak oni wszyscy się pozmieniali!    - A ta to najbardziej.   Wiem, wiem, nieładnie. Kto nie zarechotał niech pierwszy rzuci ostatnim nazwiskiem w wyszukiwarkę.

"W latach 1951-1968 kierował Działam Magazynów, który był działem niemal upośledzonym pod względem obsady personalnej. Jeżeli zdarzyło się, że ktoś w bibliotece do czegoś się nie nadawał, kierowany był wtedy do magazynów*." Pomimo upływu ponad półwiecza nic się w tej kwestii nie zmieniło. Stwierdzam jako praktykant odsiadujący wyrok właśnie w magazynie oraz jako stały bywalec bibliotek. Twierdzenie bez dowodu jest jedynie hipotezą, więc uważam za konieczne dodać króciutki dialog zasłyszany (uszami własnymi Heńka) w bibliotecznych lochach: - Kon'nichiwa! - Zobacz jaki mądry - po chińsku mówi. *  Brzozowska Zdzisława: Michał Ambros (1891-1984). "Studi a o Książce" 1986, T. 16, s. 288 .