Przepis na jednorożca

Zajmujemy się na zajęciach horoskapami i znakami zodiaku, w które nikt nie wierzy, bo według nich wszyscy jesteśmy piękni. Bezczelne kłamstwa, ale pomówić o czymś trzeba.
- Które z cech wypisanych tutaj najbardziej do ciebie pasują?
- Inteligente, inventivo, independente...
- E modesta - zauważa niezwykle słusznie o Professor.

Niedługo później, może ze dwa dni, zdarzyło mi się mieć wątpliwości odnośnie swego wypracowania. Nie byłam pewna, czy nie użyłam zbyt dużego skrótu myślowego, czy jasne było, co chciałam przekazać. Zawezwałam więc Eulalię na konsultację i zacytowałam kłopotliwy fragment.
- W porządku, ja zrozumiałam. No ale ja to inteligentna jestem.

Jak to mówią: niedaleko pada jabłko od dwustukilowej jabłoni.
 
Nie da się ukryć, że w tym semestrze wyjątkowo powoli rozpędzamy się z nauką języków. O Professor, co to niedawno został ojcem, nie krył swego zdziwienia dowiedziawszy się, iż z a Professorą przebrnęliśmy dopiero przez jeden rozdział podręcznika.
- Jeden?! Przecież ja przez ten czas dziecko zdążyłem urodzić.

- Jadłyście kiedyś ośmiornicę? - pyta o Professor przedstawiając jednocześnie zdjęcie tego jakże urodziwego zwierza.
- Não - odpowiada chór studentek.
 Analogiczna sytuacja powtarza się mając za przedmiot ślimaki, kalmary i temu podobne cuda. W końcu o Professor komentuje:
- Taki piękny [O.o] świat, a wy widzicie tylko kotlet schabowy.

Skoro już jesteśmy przy kulinariach mało popularnych w polskiej tradycji pozwolę sobie przytoczyć anegdotę spoza uniwersyteckich murów. Opowiadałam Oli-Babie o odbiorcach mojego bloga. Przyznaję, iż stanowi dla mnie niemałą zagadkę czemu zaglądają tutaj Francuzi.
- Nie wiesz?! Szef kuchni im kazał. Przecież tu pełno żab.

Miałam ostatnio przyjemność rozmawiać z pewnym młodym, inteligentnym studentem bibliotekoznawstwa, który stwierdził, że skoro już uczęszcza na zajęcia, stara się z nich wynosić jak najwięcej. Takoż i ja postanowiłam uczynić i oto o jakie informacje wzbogacił się mój prywatny zasób wiedzy:
- Zdobiono wtedy książki motywami fantastycznymi, nierealnymi. Przedstawiano na przykład jednorożca strzelającego z łuku. Przecież jednorożec nie może strzelać z łuku; żeby to zrobić musiałby mieć ręce zamiast kopyt.

Komentarze

  1. Maille3 listopada 2012 02:34

    Podczas czytania uśmiechnęłam się aż cztery razy. Jakże miło.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »