W poszukiwaniu inteligentnych form życia

Siedzi sobie Henryk na korytarzu i widzi, jak z naprzeciwka nadciąga dziennikarka z lokalnego radia. Myślę sobie: zapewne dzieją się w społeczeństwie ważne rzeczy i chcą poznać opinie studentów - ludzi, którzy winni pewien poziom reprezentować i o byle co się ich nie pyta. Zaczęła szanowna dziennikarka od grupki siedzącej tuż obok mnie.

nie, to nie jest dziennikarka

- Czy mogę pani zadać pytanie?

- Nie.

- Wierzy pani w życie na marsie? - zignorowała odpowiedź studentek.

Henio zaczął się recholić jak głupi. Dziennikarka uznała to za zachętę i zaczęła przeprowadzać ze mną wywiad. Dowiedziawszy się, iż nie wierzę w życie na Marsie zapytała:

- Kogo by pani zaproponowała na człowieka roku?

- Siebie.

Dziennikarka poszła, nie chciała więcej z Heniem rozmawiać, a przecież Henio udzielił jak najbardziej szczerej i poważnej odpowiedzi.

Na zajęciach z hiszpańskiego ćwiczyliśmy... właściwie nie wiem, co to było, ale na pewno coś niezwykle istotnego. Wezwany do odpowiedzi: El Entusiasta, który zwyczajowo słysząc swe imię padające z ust La Profesory mamrocze pod nosem: "kur**".

- Czy uważa pan, że w grupie są jacyś poligloci? - Skoro uczymy się drugi rok dwóch języków obcych, a większość z nas zdawała trzeci na maturze, żeby się tu w ogóle dostać to odpowiedź wydaje się oczywista.

- No.

- Ale ja bardzo proszę ładnie, pełnym zdaniem.

- No...

Nic nigdy nie jest oczywiste.

Pani Doktor jest osobą niezwykle pomocną, co skutkuje tym, że... nie powiem, że przerywa wypowiedź, bo pytając studenta o coś sama udziela odpowiedzi gdy ten ledwo zdąży zaczerpnąć powietrza (mówimy na wydechu - gramatyka opisowa, wykład drugi). Tak też było i w tej sytuacji; Pani Doktor mówi, mówi, mówi, utrzymując wywód w poniższym tonie:

- (...) wykres w formie fluktuacji, która przybrała postać oscylacji rozbieżnej. I właśnie to chciał pan powiedzieć, prawda?

- Ależ oczywiście.

- To niech pan powtórzy.

Studentka zasiada w ławce o godzinie ósmej rano i snuje swe plany na przyszłość.

- Chciałabym, żeby nie było wykładu.

- Ja też - entuzjastycznie przyznaje druga studentka.

- Poszłabym sobie do domu wcześniej.

- Ja też.

- Posprzątałabym mieszkanko.

- Ja t... eee... nic.

Poproszono mnie o opisanie jeszcze jednej sytuacji z zajęć, acz uważam, iż nie da się tego oddać słowami. Bo jak opisać profesora Bułgara, który w języku portugalskim opowiada o cywilizacji krajów afrykańskich (w Afryce nie ma cywilizacji! - wykład pierwszy) i sponsoruje nam ksero z własnej kieszeni? To trzeba zobaczyć, jak wypytuje ile to kosztuje wciskając nam jeden banknot i słysząc, że może najpierw skserujemy, a potem się dogadamy, zamaszystym ruchem ręki podaje drugi. Nie, nie do opisania.