Wspomnienia z gimbazy

Poniższą notkę dedykuję mej wieloletniej przyjaciółce - Oli-Babie.
Twój dzielny rycerz Henryk
  


Marcin Świetlicki, Świat

 Na początku jest moja głowa w moich rękach.
Następnie z tego miejsca rozchodzą się koła.
Koło stół kwadratowy. Koło pokój. Koło
kamienica. Koło ulica. Koło miasto. Koło
kraj. I kontynent opasany kołem.
Koło półkula. Koło. Koło wszystko.
Na samym końcu jest maleńka kropla.


Bardzo proszę zwrócić uwagę, iż poniższa analiza (wbrew pozorom) skonstruowana jest poprawnie i realizuje wszelkie elementy zgodnie z zaleceniami nauczyciela. Mamy więc: wprowadzenie: autor, tytuł, rodzaj; konstrukcję, rymy, interpunkcję, części mowy, długość wersów, symbolikę, tytuł, podmiot liryczny, nastrój, interpretację i wnioski, a całość dopełniono elementami biograficznymi.


Oli-Baba (lat 15) feat. Henio Trolejbus (lat 15), Dookoła koła

Wiersz Marcina Świetlickiego pod tytułem Świat jest wierszem współczesnym i wolnym. Nie ma w nim żadnych reguł (z powodu tego, że Świetlicki bije się codziennie w głowę tracąc tym samym 4 000 szarych komórek na 24 godziny), a konstrukcja (phi!) jest zbudowana swobodnie bez jakichkolwiek ograniczeń (i pomysłu). W wierszu nie występują rymy (ani sensy), a jedynym znakiem interpunkcyjnym jest kropka. Razem z koleżanką siedzącą tu, KOŁO mnie (o, tu) stwierdziłyśmy, że ten gościu ma koła w głowie i stawia kropki ze względu na ich właściwości kołowe (chemia, lekcja szósta). Kropka - jak powszechnie wiadomo - jest okrągła.
Aż dziw, że wersy nie są okrągłe! Są mniej więcej (ale bardziej kołem) jednakowej długości. TO NIC NIE ZNACZY. Kompletnie nic. Przy odpowiedniej czcionce można je wyrównać i skołować. Tytuł sugeruje nam, że świat jest kołem i, że jeśli nie widzimy wszędzie kół (i białych myszek) to jesteśmy idiotami. A czy wspominałyśmy już, że Marcin lubi alkohol i papierosy? Chętnie opisuje w swoich 158 i pół wierszach własne doświadczenia z używkami, kobietami i... mężczyznami.
 Świetlicki używa symboliki w wierszu. Koło symbolizuje wszystko, co się wokół nas znajduje. Tu jest koło. O, tu. I jeszcze tu. I ty też jesteś kołem! Tak, ty; no co się tak gapisz?
Podmiotem lirycznym jest Świetlicki, który opisuje swoje traumatyczne przeżycia z zakładu zamkniętego. W wierszu nie ma czasowników [są, są; nasz błąd - przyp. HT, lat 21], ale samo słowo koło wszystko nam tłumaczy. Znasz koło - jesteś genialny i zrobisz furorę u psychiatry, a Marcin da ci swój autograf.
W wierszu występuje kołowa atmosfera i okrągły nastrój. Celem jest danie do zrozumienia, że jednak jest on (czytelnik) tym idiotą, który wszędzie widzi te cholerne koła, a Świetlicki jest utalentowanym, uzdolnionym, oryginalnym, ekscentrycznym, osobliwym, nietypowym, niebanalnym, fantazyjnym poetą. Z Lublina, koło Piask (tam moja prababcia mieszka!)
Wniosku nie ma. Albo jest. KOŁO.

Komentarze

  1. Panna19 grudnia 2012 17:45

    Trzeba nagrać ten wiersz i zapętlić. Wyjdzie ładne koło.

    OdpowiedzUsuń
  2. TigramIngrow19 grudnia 2012 20:30

    Pamiętam jak mi to czytałaś. Hue, hue.
    Historia zatem zatoczyła koło.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »