Me want books!


Jakiś rok temu napisałam notkę A Day in the Library, którą oparłam na osobistych doświadczeniach. Kilka dni temu znów miałam przyjemność (buahahaha! xD) odwiedzić Bibliotekę Główną UMCSu i odniosłam dziwne wrażenie, że szanowna dyrekcja nie tylko przeczytała moje wypociny, ale jeszcze wzięła je sobie do serca.
 Pierwsza z czytelni, którą opisałam słowami: "Spotykasz się ze spojrzeniem pełnym lekceważenia i pogardy, w głosie wyczuwasz agresję, gdy oznajmiają, że trzeba zamówić. Jak śmiesz przychodzić tutaj i prosić o cokolwiek?" została zamknięta do odwołania. Właściwie to nic specjalnego, ponieważ w trakcie moich studiów zamknięto już 3 czytelnie. Z niecierpliwością czekam na rozwój sytuacji.
Następnie napisałam jak udałam się do informatorium. I tutaj przeprowadzana jest prawdziwa rewolucja. Rok temu nie było tam nikogo, tylko wiatr hulał między stolikami. Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy weszłam i człowiek (żywy człowiek!) zwrócił się do mnie słowami:
- Słucham panią.
I jeszcze chce mi dopomóc! Jak miło!
- Szukam materiałów o teorii bibliografii.
- Ale co pani tu robi? Tu jest czytelnia! Kto panią tu przysłał?!
Zresetowałam sytuację, a więc wyszłam i weszłam jeszcze raz (nie żartuję, naprawdę to zrobiłam.) Po powrocie wpadłam na innego żywego i sympatycznego człowieka, który mi dopomógł. Konkretnie, wyjaśnił, że w związku z tym, iż opracowują wolny dostęp to chwilowo do niektórych materiałów dostępu nie ma w ogóle (zgadnijcie, do których.)
Pisałam rok temu, że stoliki zwykle są zajęte przez jakieś projekty. To też się zmieniło. Nie ma stolików.
"Równie dobrze mogła taczką wywieźć całego Estreichera i też nikt by nie zauważył." Teraz już tak dobrze nie będzie. Wyobraźcie sobie, że zainstalowano bramki. Takie jak w sklepie. Takie piszczące. Czytelników teraz nie ma (wnioskuję z tego jak ja zostałam potraktowana), natomiast, jak wspominałam, opracowują wolny dostęp. I noszą te namagnesowane książki w te i nazad, a bramka wyje jak pijany R2D2.
Na koniec pochwalę się osobistym sukcesem: po dwóch latach, przy okazji podbijania obiegówki zmieniono mi na koncie czytelnika "stydent" na "student". Muito obrigada!

Komentarze

  1. TigramIngrow22 września 2013 14:09

    "I noszą te namagnesowane książki w te i nazad, a bramka wyje jak pijany R2D2." Buahauhahauahahauhauhahahauhauhauhauhauha....iiiihhaaaaaaaaaaaaaaaaaa, iiiiihhhaaaaaaaaaaaaaaaaa :D

    OdpowiedzUsuń
  2. Anonimowy10 października 2013 22:47

    Zrobiłaś mi dzień tym wpisem Heniu!
    Arenque

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Henio Trolejbus11 października 2013 14:48

      Taka też moja misja. ^^ Cieszę się, że się podobało i cieszę się, że nie zapomniałaś o nas tam, daleko, za oceanem. :-D

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zamknąć oczy - opowiadanie konkursowe

Polska wersja opowiadania „ Fechar os olhos ” , które zdobyło pierwsze miejsce w konkursie literackim organizowanym przez Centrum Języka Portuglaskiego / Camões w Lublinie . Tematem konkursu był „Wehikuł czasu”. (Myślałam, że takowy wygram.) Małgorzata Stankiewicz Zamknąć oczy Ludzie są zepsuci. Nie dorastają, tylko gniją od środka jak zainfekowane jabłko. Rumiana skórka skrywa zepsucie. I to zepsucie rośnie, ono owszem, przechodzi z jednego owocu na drugi, dopóki wszystkie nie będą zgniłe. Do niczego się już nie nadają. Tak samo jak ludzie. Pełni nienawiści, nienawidzą wszystkich i wszystkiego. Nienawidzą osób, które znają, nienawidzą osób, których nie znają, osób, które mijają, zwierząt, fizycznych przedmiotów, abstrakcyjnych idei i nienawidzą samych siebie. Nie ukrywają emocji, uwalniają je z całą agresją, z całym okrucieństwem, jakie w sobie znajdują. I to zepsucie rośnie. Ja się „niczym” nie wyróżniam, nienawidzę tego świata tak samo jak wszyscy. To nie tak, że jakaś tr...
Czytaj dalej »

Słitaśny blogasek

Obraz
Liebster Award oznacza z niemiecka w wolnym tłumaczeniu ʻnagroda dla słitaśnego blogaskaʼ. Rozprzestrzenia się jak zaraza internetowy łańcuszek. Jak ją dostaniesz, podajesz dalej kilku blogerom, których lubisz. Zasady są różne, tym razem uwzględniają 11 pytań, na które odpowiadasz, a potem wymyślasz własne dla swoich nominowanych. Dostałam nominację od Darka z Się Mówi . Dziękuję bardzo. Lubię Darka. To jego blog sprawił, że zaczęłam planować zmianę szablonu na coś takiego w jego stylu. Tylko coś mi się w realizacji omskło... Darek ładnie pisze. Inspiruje. Czytając jego bloga nabierasz ochoty, żeby zmienić coś w swoim życiu na lepsze i podążać za jego przykładem. Ale potem wymyśla coś takiego jak „nastaw się pozytywnie do każdej mijanej na ulicy osoby” i witki opadają. Gdzie ja takie narkotyki dostanę?
Czytaj dalej »

Z pamiętnika znudzonego informatyka

Obraz
Dryń, dryń! – Technik informatyk, w czym mogę pomóc? Usłyszałem w słuchawce dźwięk, który prawdopodobnie był jedną z węgierskich samogłosek, bo z żadną z polskich nie mogłem go utożsamić, a zaraz po nim nerwowe chrząknięcie. Wybawiłem nieszczęśnika z ambarasu. – Próbował pan wyłączyć i włączyć komputer? – Ach, to ty! – dawno nikt się tak nie ucieszył z mojego towarzystwa. – Już myślałem, że pomyłka, technik jakiś… Po co mi technik? Ja ciebie potrzbuję. Słuchaj, to to takie, wiesz, mi nie działa. – Ale co konkretnie? – No ta rzecz taka. – Jaka? – No to to. O, tutaj mi nie wyskakuje – pokazał mi palcem przez telefon. – Nie wyskakuje? A rozmawiał pan o tym z żoną? Cisza. Niebezpieczna cisza. Rozmówca myśli. Albo dzwoni do żony. Trochę to trwało, ale rozwikłałem zagadkę, czym była „ta rzecz”. Komputerem. Dryń, dryń! – Wróżbita Maciej, czy włożył pan papier do drukarki? – Tak, tak, papier włożyłam. Ale i tak nie działa. No proszę, jestem genialny. Tylko pł...
Czytaj dalej »